geceden kalmayım

geceden kalmayım

 

Sadece sen gitseydin keşke giderken, benide götürmeseydin peşinden sürükleyerek. Kendimden öyle uzaktayım ki, etrafımda benden için yalnız diyebilecek kimse bile yok.

 

önceden daha kurarken bile beni heyecanlandıran hayaller şimdilerde canımı yakıyor.

 

Durup dururken hüzünleniyorum, sanki birisi ölmüş gibi. Ve git gide basitleşiyor hayat. iki kere iki dört eder gibi ezbere seviyorum herkesi, tekrar etmediklerim unutulma tehlikesiyle karşı karşıya kalıyor Karşımda. vakitsiz gelen bir ölüm gibi gittin sen hayatımdan.

 

Herşeydim hiçbir şey oldum bir anda. Şimdi gidip mezarımı kazarım, içine beni koyarım da, üzerime toprak atamam diye korkuyorum. Zaten üşütüyor beni senden uzak olmak,

ayrı olmak. Gözüme kestiremiyorum hiçbir ölümü. Azrail gelse topuklayacak gibi duruyorum.

 

Anlayacağın anlayamayacağın bir hal aldım artık. Sen yanımdayken bile bu kadar benimle değildin. Gittiğinden beri her anımı seninle yaşıyorum;

 

Gece seninle yatıyorum, sabah seninle kalkıyorum. Beraber kahvaltı yapıyoruz beraber şiir yazıyoruz. Yine evin her odası sen kokuyor, yine üstüme siniyosun. çocuk gibi

ağlıyosun ben seni güldürmeye çalışıyorum sonra küsüyorsun, bikaç saat sonra öpüyorsun nedensiz. Yine kolunu atıyorsun omzuma, gözlerime bakıyorsun. Ben yine elinden

tutup ince bileklerini dudaklarımla tanıştırıyorum. Gitmiyoruz hiç bir sinemaya, yine köşe başında korsan takılıyoruz, filmleri yine sen seçiyorsun.

 

Sonra senin hayal olduğun geliyor aklıma sağır oluyorum, konuşamıyorum.

 

Kendime ait ne varsa benim değil. Biliyormusun bilmiyorum ama ben senden sonra daldığım hiçbir boşluktan sağ çıkamadım. Azrail gelse bile yüzüme bakmazdı, ve onun

keşfettiği can alma şekillerinden hiç birisi benimki kadar fiyasko olamazdı. Yorgunum şimdi, halsiz, kırılgan ve yalnız denemeyecek kadar yalnız. Yüzüme kapalı

onparmaktan başka birşey yok mizacımda. Ve sensiz dudaklarımda kurak bir mevsim geçirirken, göz kapaklarımın altında tir tir titriyorum.

Bir cevap yazın