Bazı şeyleri yeniyoruz yavaş yavaş. Deprem korkusu, Allah Korkusu gibi. Deprem korkusuyla elim ayağıma dolaşmış, ne yapacağımı bilmez bir durumdaydım.. Ama yeniyorum yavaş yavaş maalesef. Deprem korkusuyla birlikte allah korkusuda azalıyor. Düşünemiyoruz başımıza bişeyler gelmeden… Allah yardımcım olsun diyorum başka birşey diyemiyorum… Yeniyoruz demişken, fenerbahçe bugünde yendi 1.0 bitti bursa maçı.. 20. yaşımın içine de girdim 2 gün önce. Doğum günümdü 12 eylül. Eskisi kadar sevenim kalmamış gerçi bunu farkettim. Bu sefer kutlayanlar azdı. Soğutmuşum baya milleti kendimden Birkaç dostum kalmış çevremde.. Olsun be, milyonlarca insan olsa bile çevremde gene yalnızdım ben ! Gene yalnızım. birşey değişmiyor.. Bunlarda adem abimin elleriyle hazırladığı pastalar

Adem abinin evinde ufak bi kutlama yaptık 3-5 arkadaşla Güzeldi.. Deprem korkusundan sonra iyi gitti…