Cumayada gitmedik.

Cuma namazı

Cuma namazı

hıhı. canım sıkılıyo. ay sonlarından nefret ediyordum işim gereği, ay ile birlikte yıl sonuda geldi bu sefer. daha daha bi yoğunluk. o kadar kaptırmışım ki, yemek yemeyi unutuyorum, arayanlara dönmeyi unutuyorum, nerem ağrıyo nerem ağrımıyo onu kestiremiyorum. saçma sapan bi haldeydim. komedi filmi izlerken somurtan kişilik oldum. tek eğlencem eve enerji içeceği depolayıp mezesiyle birlikte televizyon karşısına geçip uzanmak. yatağın içinde bir şey yiyip içince hayvan oluyormuşuz gerçi, annem söyledi. ama olsun. acayip bi dizi takipçisi oldum, bu aralar gerçi biraz yabancı kanallara sardım. bi iş yaparken uyuyamazdım, televizyon karşısında uyumuşluğum, telefonla konuşurken uyumuşluğum yoktur. artık bunlarıda yapabiliyorum. normal insan olduğum işte. kendimden nefret ediyorum gerçi biraz, yapacak bişey? yok. büyüyoruz. aman boşver yıllara boşver aşklara boşver aşklar gelir geçer, seeeen kalbine şans ver gidene yol ver kalbin elbet bir gün yeniden sever. hobaa. eski arşivimi getirdim, özlemişim bu müzikleri. Cuma saatinde hiç iyi bişi diyil ama olsun. beni örnek almayın. bu kendimi kasmalarım sonucu iş kalmadı, bugün baya bi sakinim 🙂 temizlik zamanı gelmiş demek ki. biraz temizlik yapayım ben. hadi bana kolay gelsin.

Yorum Yaz