Cehennemide Sevebilmeli..

189 gün oldu diyorum. Anlamıyor doktor. İlaçlar diyorum kessek mi artık uykumu getiriyorlar. Getirmemesi lazım diyor doktor. Benim de burada olmamam lazım diyorum. Yine anlamıyor doktor.. Doktor diyorum Allah belanı versin. Vermemesi lazım ama sen üç ay daha kullan bakalım diyor, reçetesini yazıyor, bugün günlerden… Dün diye atlıyorum lafa; iki ay daha uzatıyor…

Başından beri biliyordum yanlış rotadayız kaptan. Ama düşünüyorum da, cehennemi de sevebilmeli insan. Yanmak için değil, günah çıkarmak için değil, başka çaresi olmadığı için. Hani alışmalı derler ya, hani.. ruhum da üşüyor zaten. Hadi; sen yavaştan yıldızları kurtar, zaten beni de yakamoz tutar. Sen de aç artık şu şişenin kapağını, alınamayan bir arpa boyu yol şerefine; arpa suyudur içtiğimiz.. hadi şerefine, şerefine kaptan.

Hani dedim ya sana insanlar cehennemi de sevebilmeli.. Benim senden başka yandığım bir cehennemim hiç olmadı ki…

Yanmaktan, hatta yanılmaktan, ölmekten ve öldüremediklerimden bu kadar sık bahsediyorsam, bileklerimi boydan boya doğrayıp içimden akan ayrılıkları seyrediyorsam ve her gün yüzlerce intihar fikri dolanıyorsa kafamda, hiçbiri yokluğun kadar etkili olamamışsa ve ben hala utanmadan yaşamayı bu kadar çok seviyorsam…

Kusura bakma doktor ama bi boka yaramadı verdiğin ilaçlar.

Şekilsiz bir haritanın sınır illeri kadar yalnızım sonuçta. Ne dağlarım denize paralel uzanır ne de dört mevsim birlikte yaşanır. Baharların hep sonuna yetişirim. Rüzgar hep kuzeyden eser, kar yollarımı kapatır ve ben hep karanlıkta kalırım… Ayazda bir çocuk doğar, gözlerinde senin gülüşün. İçimde bir yangın olur, çocuk büyür, şehir… ülke olur.

-Yalnızım.

-Yalnızlık Allah’a mahsus.

-Yaşadığım ne peki?

-Höst ulan! Tanrının Kapitalizmi.

Yalnızım işte.. Benimkisi serbest piyasa ekonomisi..

Tanrım, Daha fazla yok olmadan çarpanlarıma ayır beni

NiGhT SouL

Yorum Yaz