Başlıksız !

Başlıksız evet. Uzun zaman sonra başlığı olmayan bi yazı.. Yaklaşık iki haftadır bir firmanın sitesini yapıyordum, o yüzden gece erken uyumaya çalışıp sabah erken kalkıyordum, ve bugün bitti diyebilirim. Binlerce ürün olduğu için biraz yorucu olucak tam olarak bitmedi ama 1 haftalık mola vermek zorunda kaldık. Firmanın istanbulda katılacağı bir fuar için müdürleri falan istanbula gitti. Siteye bu yüzden ayıracak zamanım olmadı. Site bitsin köye gidicem diyodum, ki halen diyorum yarın köye gitmeyi düşünüyorum.. Özledim köyü, sessiz sakin bi ortamı, kafa dinlemeyi, internetsiz bi yaşamı.. Çok ama çok özledim. Aslında ben kaybettiğim herşeyi, geçmişimi, o güler yüzlü emreyi.. O kadar özledim ki bunları anlatamam. Bugün sitenin bitiş günüydü günler sonra istediğim saatte uyuyup uyanıp köye gidecektim ama pek sevinemedim bu duruma. Bugün yeni bir laptop aldım ona alışma aşamasındayım iyimi yaptım bilmiyorum. Her ne kadar elektronik eşyada olsa seviyordum ben laptopumu.. Yenisini almak canımı sıktı işte.. Bunun can sıkıntısı vardı, kafamda düşündüğüm çok şey vardı, r10 dan banlandım bu var falan derken kafam allak bullak. Her neyse eve geldim biraz önce anneme köye gideceğimi söyledim niye falan konuşurken dedemin kulak zarının patladığını söyledi. Durup dururken olmuş sanırım ilaç falan vermişler hastanede.. Hiçbirşeyden haberim yok.. Aile, arkadaş, güncel olaylar… Aptal gibi yaşıyorum.. Dünyada onlar için canımı vereceğim belki sadece üç kişi.. Annem, dedem, ananem.. Ama onlarla bile haftadan haftaya anca telefonla konuşabiliyorum. Aynı evde yaşadığım annemi bile sadece 2-3 günde bir görebiliyorum. Ben geldiğimde uyuyor oluyo falan.. Berbat bi hayat.. Dedemin kılına zarar gelse, veya annem ananem, yada diğer akrabalarım.. Canım acıyo çok.. Ufak bişey olsa bile canım acıyo.. Hele hele 2 haftadır uyurken düşündüğüm tek şey anne.. O kadar basit biriymiş gibi davranıyoruz ki.. Bazen o kadar kızıyoruz ki.. Annenize of bile demeyin diyor peygamber efendimiz. Ama biz neler yapıyoruz. Aslında gerçekten dememeliyiz. Şimdi bu yazıyı okuyan 100 kişiden 99 tanesinin aynı şeyi söyleyeceğine eminim, annem bazende haklı değil, çok sıkıyo, herşeye karışıyo, of bile demeden olurmu diye.. Olur be gülüm ya.. bal gibi olur.. Neden olur biliyomusun? Ben annemle küs olduğumuzda neler yaşadığımı, karışan biri olmadığında ne kadar sapıttığımı biliyorum.. 9 Ay karnımda taşıdım ben seni diye anneleriniz söylüyordur değilmi? Evet. Basit bi cümle gibi.. Ama değil işte.. 9 ay.. Sonrasında, kalk şimdi kendine bi yemek yap bakalım yapıyormusun üşenmeden? Hadi denesene şimdi kalkıp ? Buzdolabındaki sıcak yemeği ısıtmak yerine bi yemek yap bakalım.. Yapamazsın sen, üşenirsin… Ufak tefek bişeyler atıştırırsın beklersin bi sıcak yemeği… Yada dışardan söylersin.. Hadi diyelimki sen üşenmeyen birisin hazırladın tamam. Bulaşıklarınıda yıka? Yıkarmısın? yıkamazsın sen. Üşenirsin. Belki yıkarsın, 1 gün yıkarsın, hadi 1 ay yıkadın, hadi onuda geç 10 yıl yemek yaptın bulaşıkları yıkadın elbiseleri hazırladın koydun herşeyi hazırladın. Sen bunu 10 yıl yapıp bıkarsın 20 yıl yapamazsın.. Gerçekten annelerimizin kıymetini hiç bilmiyoruz… O kadar emeğinin karşılığında bırakında bize karışsın.. Bırakında kendi eşyalarını bari topla desin.. Bırakında kendi odanı bari topla desin.. Müziğin sesini kıs desin.. O kadar bilgisayar başında oturma desin.. Otur ders çalış desin.. Aslında bu kadar sıkan bi annem yok benim. İyide değil bu.. Desede yapmıyorum zaten oda sıkıldı bundan farkındayım.. Ama pişmanım herşey için.. Öldüğünü düşünmeye çalışıyorumda.. İnanın çok zor.. Bi konsantirenizi toplayıp düşünsenize anneniz ölüyor, artık anneniz yok… Ben bikaç gündür bu yüzden ağlamamak için kendimi zor tutuyorum… Haklarını ödeyemeyiz arkadaşlar.. Hakkaten ödeyemeyiz.. Onlar bi teşekkürü hakediyorlar. Onlar arada bi gelirken çiçek almayı, yanına gelip sarılıp anam demenizi hakediyorlar… Karşısına geçip anne seni seviyorum deseniz ne kadar mutlu olacağını görürsünüz.. Bırakın desin, onu yap onu yapma desin. Gerçekten boşa söylemiyor söylediklerini… Benim çevremde çok kişi öldü.. Belki kimsenin çevresinde o kadar kişi ölmemiştir 21 yaşındaki birinin.. Ama benim o kadar yakınlarım öldüki.. Gene üzüldüm, hep üzüldüm. Ama benim çok yakınım ölmedi hiç.. Dayım teyzem annem ananem dedem vs. kimsem ölmedi.. Hele hele annem, dedem, ananem … dayanabileceğimi sanmıyorum… Düşünmesi bile acı verici.. Kafam allak bullak, dedeme üzüldüm, bişeyler düşünüyorum ne olduğunu bilmiyorum falan.. içimden komik bişeyler açıp gülmek bile gelmiyo.. sadece kendime acı çektirmek geliyo… Yapmıycam, vurup kafayı yatıcam.. Yarın psikologa gitmeyi düşünüyorum, uzun zamandır uğramadım. İhtiyacım var artık sanırım.. Ardından köye.. umarım iyi gelir.. Bu yazıyı okuyup görenler dua etsin bana.. 🙁 Delirmekten o kadar çok korkuyorum ki… Ben akşama kadar yatmak değil, sabahın köründe kalkmak istiyorum.. Düzgün bi yaşamım olsun, artık çevremdeki kimseye bişey olmasın istiyorum.. Çok şey istiyorum evet ama delirmemem için gerekli şeyler bunlar 🙁 Allahım sabır ver bana. Gidin sevdiklerinizi öpün koklayın, bi çiçek alın, alamıyorsanız bile bi seni seviyorum kelimesi yeterli emin olun. Söylemekten çekinmeyin… Diyemeyebilirsiniz, pişman olabilirsiniz.. İş işten geçmiş olur… Dua edin bana, ihtiyacım var çok.. 🙁

Şunları kesinlikle dinleyin!

http://www.facebook.com/video/video.php?v=105217499502367&ref=mf

http://www.facebook.com/video/video.php?v=292918273959&ref=share

Yorum Yaz